Fotookes Vulkanbike

Op de foto

Dit jaar al het geluk gehad om 3 keer geflitst te worden ... en er is er waarschijnlijk nog eentje onderweg van Frankrijk.
Raar eigenlijk, zeker als je op volgend videooke ziet hoe het er aan toegaat op en rond de flitspaal ...

Vuur uit de vulkaan

Elk jaar na de Vulkanbike bekijk ik de uitslag en denk ik bij mezelf:" als ik nu 10 of 15 minuten sneller kan rijden dan scheelt het toch al snel bijna 100 plaatsen in de uitslag. Dus moet ik toch maar eens wat harder gaan trainen.
Maar telkens komt daar weinig van in huis. Dit jaar heb ik met moeite 2000 km gedaan op de weg en amper 40 km off road ... Vorige woensdag nog eens tot in Aarschot geweest om daar toch nog wat offroad kilometers bij elkaar te rijden. Maar daar kwam ik al snel tot de conclusie dat mountainbiken toch weer net iets anders is dan "den toerist" uit te hangen op de weg.

Dit weekend stond er dus de Vulkanbike op mijn programma. Het is al bijna een traditie voor mij om begin september naar de Eifel te trekken dus ik wist ongeveer wat er mij te wachten stond. De Vulkanbike in Daun bestaat uit een aaneenschakeling van vooral brede schotterwegen afgewisseld met een paar leuke singletracks. Ik koos net als de afgelopen jaren, weer voor de 60 km en zijn 1200 hms.

Ik wist dat mijn conditie nog niet goed was dus van bij de start heb ik geprobeerd van te doseren en zo weinig mogelijk in het rood te gaan. De eerste hellingen had ik zoals gewoonlijk weer moeilijk maar na een twintigtal kilometers begon mijn diesel langzaam aan te slagen. Door het droge weer van de afgelopen weken en maanden lagen de boswegen er hard en droog bij. Dus het ging uiteindelijk nog vrij vlot. Enkel in het stuk voor de skipiste had ik het moeilijk om van de skipiste zelf dan nog maar te zwijgen ...
Maar eens de skipiste voorbij is het ergste leed geleden en gaat het bergaf richting Daun. Uiteindelijk kwam ik na 3u12min als 352ste over de streep van de ongeveer 700 starters.

Goed???? Nee eigenlijk niet maar het zou maar erg zijn voor de anderen moest ik hier veel dichter geeindigd zijn. Je ziet al snel dat hier heel wat getrainde atleten aan de start staan die wel de nodige marathons in de benen hebben.
Maar geen erg, ik probeer de komende weken nog een paar lange toertochten mee te pikken en dan komt het wel in orde tegen de Roc d'Azur.
De Vulkanbike staat voor mij synoniem met een leuk weekendje in de Eifel en dat was dit jaar weer niet anders. Goed gefietst, lekker gegeten en gedronken, leuk hotelletje en gezellige mensen ....

meer moet da ni zijn ;-)

Als duiveltjes uit een doosje ...

De eerste echte officiele wedstrijd van Timo werd meteen een succes. Schelle werd ingeblikt met 12-4. Een onverwachte zege nu de ploegen terug opgesplitst zijn in de A en B ploeg.



En ik?
Ik probeer deze week nog wat kilometers bij elkaar te rijden en dan gaat het vrijdag richting Daun voor de Vulkanbike ...

Altijd prijs

Eerste toernooi en al meteen prijs, dat belooft voor de rest van het seizoen. Afgelopen weekend speelde Timo zijn eerste toernooi van het nieuwe voetbalseizoen. De eerste wedstrijd werd nog makkelijk gewonnen maar met de tweede tegenstander ging het al wat moeilijker. Met twee overwinningen moesten ze in de laatste wedstrijd maar 1 puntje pakken voor de eindoverwinning. Het werd tegen Hooikt een spannende wedstrijd. Eerst 0-2 achter, dan naar een 4-2 voorsprong om uiteindelijk met 4-6 te verliezen.
Gelukkig bleken ze wel het beste in de strafschoppen zodat ze fier de grootste beker in Duffel mochten houden.

Lucien Van Impe

Ik ben een beetje een wielerfanaat maar toch heb ik nog weinig idolen in het wielerwereldje. Het is misschien de leeftijd (slik) waardoor je minder snel mensen gaat verafgoden maar toch …
Ik heb nog wel een paar renners waarvoor ik sympathie koester. Mensen als Jurgen Van Den Broeck of Serge Pauwels, niet toevallig twee Belgen die zich vooral in de bergen laten opmerken. Eigenlijk heb ik in mijn leven maar 1 echt wieleridool gehad en dat was Lucien Van Impe. Als kleine snotter zat ik steeds met grote bewondering te kijken naar de kleine tengere klimmer in de bolletjestrui op de flanken van de Galibier of andere Madeleines.

Toen al droomde ik er al van om ook een klimmer te worden. Spijtig genoeg is het altijd bij een droom gebleven en dat heb ik afgelopen week nog maar eens mogen ervaren.

De Ventoux stond dus op mijn programma. Ik keek er al een paar weken naar uit om de “reus van de Provence” eindelijk te bedwingen. Naarmate de vakantie echter vorderde werd de zin om meer dan 2 uur in het rood te gaan echter steeds minder. Het “dolce far niente” in ons vakantiehuisje op een heuveltje in de Ardeche beviel me wel. Maar ik wist dat ik het mijn eigen weer nooit zou vergeven dus …. Vrijdagmorgen ging het met de auto richting Malaucene.

Ik vond een parkeerplaatsje vlakbij de start van de klim. Makkelijk maar dat betekende ook eigenlijk dat ik “koud” aan de klim moest beginnen. Al was dat “koud” wel heel relatief bij een temperatuur van meer dan 30 graden.


De eerste kilometers liepen vlot ondanks het feit dat er toch al stukken inzaten van bijna 10 procent. Daarna ging het nog beter vooral omdat tussen de vierde en tiende kilometer een relatief vlak stuk is. Tot aan de “Belvedere” zat ik goed op schema om ongeveer op 2 uur tijd boven te zijn. Maar na ongeveer 10 kilometer begint de klim pas echt met stukken van boven de 10%.

Hier zou Lucien Van Impe waarschijnlijk een eerste keer versneld hebben om zijn concurrenten af te matten. Voor mij begon hier de lijdensweg ...
Na ongeveer 12 km kreeg ik het moeilijk. Het was verschrikkelijk warm en het ontbreken van schaduw en wind zorgde voor een mini-sauna. Even later wou ik er zelfs mee stoppen en ben ik teruggedraaid maar na 10 meter kreeg ik daar al spijt van. Tegen beter weten in toch maar verder terug naar boven geklommen.
In de buurt van Mont Serein is de hellingsgraad slechts 2 a 3 % zodat ik weer even de tijd had om te recupereren voor het laatste en moeilijkste stuk. Na het skistation gaat het meteen 12% omhoog, dat stuk overleefde ik nog maar daarna werd het een echte lijdensweg. Op een stuk waar Van Impe van zijn tegenstanders zou wegrijden, kraakte ik helemaal. Lucien had dus duidelijk meer klimtalent meegekregen bij zijn geboorte.
Het schema van 2 uur had ik al lang uit mijn hoofd gezet, de top halen was nog het enige doel. En die top heb ik uiteindelijk gehaald al heeft het me bloed, zweet en tranen gekost. Vooral het laatste stuk boven de boomgrens waren een hel. Je ziet de top maar je ziet ook de weg lopen en die lijkt dubbel zo steil na 2 uur klimmen.

Van Impe zou boven op de Ventoux met zijn 2 handen in de lucht over de streep rijden aangemoedigd door de duizenden mensen langs de kant. Bij mij was het iets minder glamoureus toen ik na ongeveer 2u20min de top bereikte. Leeg … helemaal leeg, vooral omdat ik het laatste half uur zonder drank kwam te zitten. Het eerste wat ik boven dan ook gedaan heb is het plaatselijk winkeltje geplunderd. Nog nooit heeft een ordinair blikje Cola zo goed gesmaakt. Na 2 blikjes Cola en evenveel Snickers mocht ik aan het leukste stukje beginnen … de afdaling.

Ik had me voorgenomen om geen domme risico’s te nemen maar dat voornemen was na 100 meter al verdwenen. Er kwam me meteen een andere fietser voorbij en die heb ik steeds in het zicht gehouden zodat ik mooi de bochten kon inschatten. De Ventoux heeft richting Malaucene een vrij eenvoudige afdaling waar je hoge snelheden kan halen. Wegens een defect kilometertellertje (zendertje begaf het tijdens de klim) weet ik niet wat mijn topsnelheid was maar aangezien ik heel wat auto's ben voorbij gereden vermoed ik dat het toch richting 90 km/u ging.

Zaaaaalig …. En 22 minuten later stond ik weer beneden.

Was ik tevreden ???
Zeker weten, 2 uur of zelfs minder had mooi geweest maar dat kan me eigenlijk niks schelen. Ik heb wel zwaar afgezien maar heb me vooral geamuseerd …. En daar gaat het om ;-)