Ik ben een beetje een wielerfanaat maar toch heb ik nog weinig idolen in het wielerwereldje. Het is misschien de leeftijd (slik) waardoor je minder snel mensen gaat verafgoden maar toch …
Ik heb nog wel een paar renners waarvoor ik sympathie koester. Mensen als Jurgen Van Den Broeck of Serge Pauwels, niet toevallig twee Belgen die zich vooral in de bergen laten opmerken. Eigenlijk heb ik in mijn leven maar 1 echt wieleridool gehad en dat was Lucien Van Impe. Als kleine snotter zat ik steeds met grote bewondering te kijken naar de kleine tengere klimmer in de bolletjestrui op de flanken van de Galibier of andere Madeleines.
Toen al droomde ik er al van om ook een klimmer te worden. Spijtig genoeg is het altijd bij een droom gebleven en dat heb ik afgelopen week nog maar eens mogen ervaren.
De Ventoux stond dus op mijn programma. Ik keek er al een paar weken naar uit om de “reus van de Provence” eindelijk te bedwingen. Naarmate de vakantie echter vorderde werd de zin om meer dan 2 uur in het rood te gaan echter steeds minder. Het “dolce far niente” in ons vakantiehuisje op een heuveltje in de Ardeche beviel me wel. Maar ik wist dat ik het mijn eigen weer nooit zou vergeven dus …. Vrijdagmorgen ging het met de auto richting Malaucene.
Ik vond een parkeerplaatsje vlakbij de start van de klim. Makkelijk maar dat betekende ook eigenlijk dat ik “koud” aan de klim moest beginnen. Al was dat “koud” wel heel relatief bij een temperatuur van meer dan 30 graden.
De eerste kilometers liepen vlot ondanks het feit dat er toch al stukken inzaten van bijna 10 procent. Daarna ging het nog beter vooral omdat tussen de vierde en tiende kilometer een relatief vlak stuk is. Tot aan de “Belvedere” zat ik goed op schema om ongeveer op 2 uur tijd boven te zijn. Maar na ongeveer 10 kilometer begint de klim pas echt met stukken van boven de 10%.
Hier zou Lucien Van Impe waarschijnlijk een eerste keer versneld hebben om zijn concurrenten af te matten. Voor mij begon hier de lijdensweg ...
Na ongeveer 12 km kreeg ik het moeilijk. Het was verschrikkelijk warm en het ontbreken van schaduw en wind zorgde voor een mini-sauna. Even later wou ik er zelfs mee stoppen en ben ik teruggedraaid maar na 10 meter kreeg ik daar al spijt van. Tegen beter weten in toch maar verder terug naar boven geklommen.
In de buurt van Mont Serein is de hellingsgraad slechts 2 a 3 % zodat ik weer even de tijd had om te recupereren voor het laatste en moeilijkste stuk. Na het skistation gaat het meteen 12% omhoog, dat stuk overleefde ik nog maar daarna werd het een echte lijdensweg. Op een stuk waar Van Impe van zijn tegenstanders zou wegrijden, kraakte ik helemaal. Lucien had dus duidelijk meer klimtalent meegekregen bij zijn geboorte.
Het schema van 2 uur had ik al lang uit mijn hoofd gezet, de top halen was nog het enige doel. En die top heb ik uiteindelijk gehaald al heeft het me bloed, zweet en tranen gekost. Vooral het laatste stuk boven de boomgrens waren een hel. Je ziet de top maar je ziet ook de weg lopen en die lijkt dubbel zo steil na 2 uur klimmen.
Van Impe zou boven op de Ventoux met zijn 2 handen in de lucht over de streep rijden aangemoedigd door de duizenden mensen langs de kant. Bij mij was het iets minder glamoureus toen ik na ongeveer 2u20min de top bereikte. Leeg … helemaal leeg, vooral omdat ik het laatste half uur zonder drank kwam te zitten. Het eerste wat ik boven dan ook gedaan heb is het plaatselijk winkeltje geplunderd. Nog nooit heeft een ordinair blikje Cola zo goed gesmaakt. Na 2 blikjes Cola en evenveel Snickers mocht ik aan het leukste stukje beginnen … de afdaling.
Ik had me voorgenomen om geen domme risico’s te nemen maar dat voornemen was na 100 meter al verdwenen. Er kwam me meteen een andere fietser voorbij en die heb ik steeds in het zicht gehouden zodat ik mooi de bochten kon inschatten. De Ventoux heeft richting Malaucene een vrij eenvoudige afdaling waar je hoge snelheden kan halen. Wegens een defect kilometertellertje (zendertje begaf het tijdens de klim) weet ik niet wat mijn topsnelheid was maar aangezien ik heel wat auto's ben voorbij gereden vermoed ik dat het toch richting 90 km/u ging.
Zaaaaalig …. En 22 minuten later stond ik weer beneden.
Was ik tevreden ???
Zeker weten, 2 uur of zelfs minder had mooi geweest maar dat kan me eigenlijk niks schelen. Ik heb wel zwaar afgezien maar heb me vooral geamuseerd …. En daar gaat het om ;-)
