Video beachrace oostende

Een dagje aan zee

foto mountainbike.be

Waarom doe ik dit toch … dit nooit meer … ga toch gewoon pinten pakken, dat kan je tenminste … wanneer ga je nu eens doen zoals iedereen … train toch deftig voor je aan zoiets begint …
Deze en nog andere gedachten spookten door mijn hoofd op de terugweg van De Panne naar Oostende …

Zondag werd er in Oostende de eerste wedstrijd van het kustcriterium gereden. Het kustcriterium is een reeks van 6 beachraces. Ik had me voorgenomen om het hele criterium mee te rijden dus zondagmorgen ging het richting Oostende. De Ostend Beach Classic was meteen een knaller van zo maar eventjes 70 km. Van Oostende ging het naar De Panne en terug, dus bijna heel de rit over het strand met een kort ommetje langs de haven in Nieuwpoort.

De start was op de dijk net voor het Casino van Oostende en daarna ging het meteen door het mulle zand richting zee. Ik stond helemaal achteraan in de start dus snel starten was de boodschap … en laat dat nu net mijn grote probleem zijn. De eerste kilometers waren zwaar. Na de loopstrook door het mulle zand moest je meteen helemaal in het rood gaan om een goede plaats te pakken te krijgen. We hadden wind tegen, richting De Panne, dus een goede groep vinden om je zo uit de wind te kunnen zetten was de boodschap. De eerste kilometers lagen er nat bij zodat je na een tiental minuten al doornat was.

Ik vond al snel een goed groepje. Het tempo was goed maar ik had problemen met de golfbrekers. Telkens wordt het tempo gebroken en telkens moet je weer versnellen om je plaats in de groep terug in te nemen. Ik had dan ook al snel door dat ik dit tempo nooit kon volhouden. Na de eerste loopstrook in Nieuwpoort heb ik dan ook de groep laten rijden. Ik kwam terecht in een nieuwe groep en hier ging het beter. Maar toch begon mijn licht steeds verder uit te gaan.

Bij het keerpunt had ik een tijd van 1u30 min en lag ongeveer 21 min achter op de leiders. Op de terugweg viel de groep helemaal uit elkaar en was het ieder voor zich. Nu hadden we de wind mee maar toch was het nog zwaar. Ik had last van mijn maag en kon amper drinken en eten verdragen. Het werd dan ook een lijdensweg richting Oostende. Heel veel zijn er me niet meer voorbij gekomen want iedereen had het blijkbaar moeilijk.
Afzien, afzien en nog eens afzien. De 70 km waren duidelijk net iets te veel voor mij. Uiteindelijk ben ik als 258ste over de meet gesukkeld van de 421 starters in een tijd van 2u54 min.

Mijn doel was een plaatsje bij de eerste 250 omdat die punten krijgen voor het criterium maar dat is me dus ni gelukt. Maar ik ga er ni echt van wakker liggen omdat ik hier toch nog niet de conditie voor heb. Het kan uiteindelijk alleen maar beteren (hoop ik toch) want alle andere races zijn maar 40 tot 50 km lang.

Mijn eerste gedacht na de aankomst was, ‘dit is meteen de eerste en laatste strandrace van het jaar’ maar je kan er zeker van zijn dat ik over een paar weken in Bredene weer aan de start sta met een grote smile op mijn gezicht ;-)

Downhill madness @ Roc d'azur

Op You tube nog een filmpje gevonden van 1 van de vele afdalingen van de Roc.

Roc story

Hellingen, technische hellingen, afdalingen, snelle afdalingen, technische afdalingen, opdalingen, strand, schitterende vergezichten, ambiance, door de zee waden en vooral genieten en afzien … de roc d’azur 2008 in een paar woorden omschreven.

Het zit er weer al op, één van de leukste weken van het jaar. De Roc blijft een evenement om naar toe te leven en er achteraf met veel plezier op terug te kijken.

Dinsdagmorgen begon de lang rit richting Frejus. Voor 1 keer hadden we eens geen appartement aan de haven maar een leuk optrekje op de grens van Frejus en St Rafael. Op slechts 50 meter van de zee en nog steeds op wandelafstand van de base nature waar de roc start.
Rond 1700 uur kwamen we aan in Frejus en na het uitladen was er enkel nog tijd over voor een korte wandeling langs het strand.


Woensdag voormiddag was het tijd voor een eerste verkenning van het ondertussen al bekende parcours. De eerste kilometers bleken nog steeds dezelfde maar na de doortocht van de camping ging het niet meer rechtdoor naar de eerste helling. Die helling bleek vervangen te zijn door een al even mooie technische klim een beetje verderop. Daarna volgde men nog steeds dezelfde paadjes als de voorbije jaren. Ik heb het stukje gedaan tot aan de eerste bevoorrading (ongeveer 10 km) om daarna via de baan terug richting Frejus te rijden. Waarom maar 10 km? Gewoon omdat ik van daar de weg nog terug weet, moest ik nog verder op het parcours rijden , wie weet waar ik dan zou uitkomen. Heel de toer doen leek me net iets te veel.
Donderdagvoormiddag volgde hetzelfde ritje maar bij het begin van de laatste afdaling liep het serieus mis. Bij een drop misrekende ik me en greep te snel naar de remmen. Blijkbaar raakte mijn achterwiel nog niet de grond waardoor ik enkel op het voorwiel remde met alle gevolgen van dien. Overkop dus en dat kwam hard aan op de al even harde rotsen. Schaafwonden over heel de linkerarm, een schaafwonde in het aangezicht, een bloeduitstorting op de rechterpols en een dikke rechter knie. Het had nog erger gekund maar dit was geen leuke manier om de “roc“ te starten. Ook de fiets kwam niet ongehavend uit de val want de rechterkant van het stuur stond in een hoek van 90 graden. In de namiddag kon ik dus op zoek naar een nieuw stuur en gelukkig was er de lokale Decathlon om me uit de nood te helpen.


Vrijdag stond dan de eerste wedstrijd op het programma. Geen marathon voor mij wegens veel te lang en te zwaar, maar de masters is met zijn 42 km een leuk alternatief. Ik mocht mee in de eerste golf van 500 starten maar daarmee is ook alles gezegd. Zoals gewoonlijk laat ik de koerskonijnen doen in de eerste kilometers en kies ik voor mijn eigen tempo. De eerste heuveltjes gaan vlot, de afdalingen iets minder. De schrik na mijn valpartij zit er nog goed in. Naarmate de kilometers voorbij gaan kom ik steeds beter in mijn ritme. Maar het blijft doseren want met slechts een dikke 1000 kilometer in de benen dit jaar, kan je weinig verwachten. Geregeld kan ik wat plaatsen opschuiven maar je wordt telkens meteen weer op je twee voeten gezet als iemand van de volgende groep je voorbij komt gevlogen.
Het doel was om in de eerste helft van de klassering te eindigen en dat heb ik uiteindelijk ook nog gehaald. Met een 569ste plaats op 1256 finishers kan ik leven, meer zelfs, met mijn 3.08 uur was ik dik tevreden.

Zondag.

Ik wist niet goed wat ik van de Roc moest verwachten. De vorige jaren had ik steeds een tijd in de buurt van 5 uur maar als ik nu de rekening maakte moest ik kunnen uitkomen op net iets meer dan 4 uur. De Roc was maar 11 km langer dan de Masters maar in die 11 km zaten wel bijna 800 extra hoogtemeters.
Hier kan ik ongeveer hetzelfde verhaal vertellen. Rustig gestart om daarna weer (heel langzaam) te versnellen. Tegenover vorig jaar zaten er weer een paar nieuwe zalige stukken in. De streek rond Frejus blijft een mountainbikeparadijs en de organisatoren slagen er steeds weer in om er nieuwe mooie afdalingen in te steken. Op de col du Bougnon had ik het zwaar maar de mensen aan de kant schreeuwden me naar boven. Na ongeveer ¾ van de wedstrijd kreeg ik in de gaten dat de 4 uur er nog inzat. Na het strand van St Aygulf de gaskraan nog eens extra open gedraaid en tegen meer dan 35 km/u richting Frejus. We begonnen de strandweg met 3 maar tegen dat we op de base nature aankwamen waren we met een man of tien. Me meteen mee vooraan gezet en in de voorlaatste bocht nog versneld zodat ik de spurt van het groepje nog won :-) Maar het bleek uiteindelijk net niet genoeg om onder de 4 uur te eindigen. Het werd 4.02 uur maar dat was nog ruim boven mijn verwachtingen.
Die tijd was goed voor een 1636ste plaats op juist geteld 3481 aankomers.
Meer moet da ni zijn voor mij ;-)

Na de verplichte poetsbeurt thuis bleek de achtervelg van de fiets op twee plaatsen gescheurd te zijn en zaten er in de voorband twee gaatjes. Gelukkig deed de vloeistof in de band wat ze moest doen en heb ik er niets van gemerkt tijdens de wedstrijden. Het blijft trouwens opmerkelijk dat je op een TT in België meer lekke banden ziet dan op de rotsachtige ondergrond van Frejus. Voor mij is het nu al de vijfde Roc zonder een lekke band te moeten repareren.

Het echte mtb jaar zit er weer op, al was het voor mijn wel heel kort met slechts twee uitdagingen, de roc en de vulkanbike. Maar in 2009 wil ik er eens echt voor gaan al zal ik al eerst de winter moeten zien door te komen met veel kilometers.

Maar eerst zijn er nog de strandraces, nu zondag al Oostende ….

La douce France

De herfst lijkt zijn intrede gedaan te hebben in ons kleine Belgenlandje met alle gevolgen van dien. Vroeg donker zodat van een ritje, s’avonds geen sprake meer is, de bospaden die er verzopen bijliggen, regen en kou maar gelukkig heb ik daar de komende week nog weinig last van. Dinsdag gaat het richting Zuid Frankrijk voor de Roc d’azur. De afgelopen 4 jaren was het steeds prachtig weer en hopelijk is dat deze keer niet anders.
De ‘roc’ blijft voor mij 1 van de hoogtepunten van het jaar. Een fantastisch evenement dat iedere mountainbiker toch ooit 1 keer zou moeten meegemaakt hebben. De laatste jaren is deze klassieker helemaal uit zijn voegen gebarsten maar toch verloopt de organisatie er nog steeds bijna perfect. De hoofdtroef blijft natuurlijk nog altijd het bijna onevenaarbare parcours waar je een afwisseling krijgt van heel zware beklimmingen en schitterende afdalingen.

Geen marathon voor mij wegens te zwaar, te lang en vooral te weinig gefietst. Zoals de afgelopen jaren kies ik terug voor de combinatie van de Masters (vrijdag) en de roc zelf op zondag.

See you in Frejus ;-)

Waarom een blog ….

Tja sommige mensen moeten bepaalde dingen van zich af kunnen schrijven en ik ben er blijkbaar zo eentje. Ik heb ongeveer 15 jaar van motorcross achter de rug. Begin 2001 moest ik echter noodgedwongen gaan uitkijken naar een ander hobby. Na een herniaoperatie leek het me niet echt gezond om nog door te gaan met motorcross.
De keuze was snel gemaakt aangezien het plaatsje naast de motor in de garage gereserveerd was voor de mountainbike. Geen logische keuze aangezien ook het mountainbiken vrij belastend is voor de rug.

Ik ben geen wedstrijdrijder, ik doe hoogstens een paar keer per jaar mee aan een chrono, wedstrijd of strandrace. Just for fun en als ik in de eerste helft van de groep kan eindigen ben ik al dik tevreden.
Wat staat er zoal op mijn programma ?
De laatste 5 jaar de roc d’azur, de vulkanbike en verschillende strandraces.
Naar volgend jaar is het de bedoeling om meer wedstrijden te doen.