Een dagje aan zee

foto mountainbike.be

Waarom doe ik dit toch … dit nooit meer … ga toch gewoon pinten pakken, dat kan je tenminste … wanneer ga je nu eens doen zoals iedereen … train toch deftig voor je aan zoiets begint …
Deze en nog andere gedachten spookten door mijn hoofd op de terugweg van De Panne naar Oostende …

Zondag werd er in Oostende de eerste wedstrijd van het kustcriterium gereden. Het kustcriterium is een reeks van 6 beachraces. Ik had me voorgenomen om het hele criterium mee te rijden dus zondagmorgen ging het richting Oostende. De Ostend Beach Classic was meteen een knaller van zo maar eventjes 70 km. Van Oostende ging het naar De Panne en terug, dus bijna heel de rit over het strand met een kort ommetje langs de haven in Nieuwpoort.

De start was op de dijk net voor het Casino van Oostende en daarna ging het meteen door het mulle zand richting zee. Ik stond helemaal achteraan in de start dus snel starten was de boodschap … en laat dat nu net mijn grote probleem zijn. De eerste kilometers waren zwaar. Na de loopstrook door het mulle zand moest je meteen helemaal in het rood gaan om een goede plaats te pakken te krijgen. We hadden wind tegen, richting De Panne, dus een goede groep vinden om je zo uit de wind te kunnen zetten was de boodschap. De eerste kilometers lagen er nat bij zodat je na een tiental minuten al doornat was.

Ik vond al snel een goed groepje. Het tempo was goed maar ik had problemen met de golfbrekers. Telkens wordt het tempo gebroken en telkens moet je weer versnellen om je plaats in de groep terug in te nemen. Ik had dan ook al snel door dat ik dit tempo nooit kon volhouden. Na de eerste loopstrook in Nieuwpoort heb ik dan ook de groep laten rijden. Ik kwam terecht in een nieuwe groep en hier ging het beter. Maar toch begon mijn licht steeds verder uit te gaan.

Bij het keerpunt had ik een tijd van 1u30 min en lag ongeveer 21 min achter op de leiders. Op de terugweg viel de groep helemaal uit elkaar en was het ieder voor zich. Nu hadden we de wind mee maar toch was het nog zwaar. Ik had last van mijn maag en kon amper drinken en eten verdragen. Het werd dan ook een lijdensweg richting Oostende. Heel veel zijn er me niet meer voorbij gekomen want iedereen had het blijkbaar moeilijk.
Afzien, afzien en nog eens afzien. De 70 km waren duidelijk net iets te veel voor mij. Uiteindelijk ben ik als 258ste over de meet gesukkeld van de 421 starters in een tijd van 2u54 min.

Mijn doel was een plaatsje bij de eerste 250 omdat die punten krijgen voor het criterium maar dat is me dus ni gelukt. Maar ik ga er ni echt van wakker liggen omdat ik hier toch nog niet de conditie voor heb. Het kan uiteindelijk alleen maar beteren (hoop ik toch) want alle andere races zijn maar 40 tot 50 km lang.

Mijn eerste gedacht na de aankomst was, ‘dit is meteen de eerste en laatste strandrace van het jaar’ maar je kan er zeker van zijn dat ik over een paar weken in Bredene weer aan de start sta met een grote smile op mijn gezicht ;-)